De uitkomst van de Tweede Wereldoorlog was de mondiale dominantie van de Verenigde Staten. Haar populaire cultuur van hamburgers tot rock ‘n’ roll, haar Hollywoodfilms en muziek veroverden de harten van grote delen van de wereld. Maar belangrijker was dat de VS haar wil via haar ‘rules based order’ aan de wereld kon opleggen. En wie niet luisteren wilde, kreeg de Amerikaanse militaire macht op bezoek. De oorlog in Oekraïne echter heeft de wereld blijvend veranderd en de positie van de VS en haar militaire arm NAVO zwaar beschadigd. Oekraïne is een brug te ver gebleken. Europa zal nu keuzes moeten maken en een eigen koers moeten gaan varen in een zich herorganiserende wereld.
Haat en trouw
De hardliners van de Amerikaanse politiek, opgejaagd door de moneymakers van de Amerikaanse defensie-industrie, hadden Oekraïne al decennia op de korrel. De onverklaarbare maar niet eindigende haat van deze krachtige combi van politiek en industrie jegens Rusland bracht de wens voort het grote land op het Euraziatisch plateau een keer te breken, de molesteren, van haar staatshoofd te ontdoen teneinde het land definitief te kunnen opdelen in aan de VS gehoorzamende deelstaten. Dit naar voorbeeld van de hondstrouwe Europese landen, die met elke uitnodiging uit Washington om samen een land aan te pakken, denk aan Libië, Irak, Afghanistan, zonder mopperen instemden. Ook al waren het oorlogen die vooral de Amerikaanse belangen veilig moesten stellen en werden hierdoor de Europese landen, met hun principes van mensenrechten, medeplichtig aan de moord op vele honderdduizenden onschuldige mensen.
Oekraïne, de hoofdprijs
Oekraïne was na alle uitbreidingen van de NAVO, samen met Georgië, de hoofdprijs. Als de VS, samen met haar Europese handlangers, dat land binnen haar macht kon krijgen, kon Rusland definitief van haar historische Europese bondgenoten worden gescheiden. Soms moest dat kracht worden bijgezet door letterlijk de energievoorziening van Rusland aan Europa op te blazen. De Westerse media geloven tot op de dag van vandaag niet dat onze ‘vrienden overzee’ dat zouden kunnen hebben gedaan. De dader zou volgens hen in Moskou zitten.
Maar sinds de op grond van ‘9/11’ gestarte reeks oorlogen, zogenaamd de ‘War on Terror’ begonnen steeds meer landen, zij het nog in stilte, zich af te vragen of de VS als brenger van de democratie nog wel zo geloofwaardig was. De getoonde militaire macht en de onverschrokkenheid van de Amerikanen om honderdduizenden Irakezen, Libiërs of Afghanen de dood in te jagen, maakte veel landen bang. Met deze boeman kon je maar beter bevriend blijven. Zeker zolang er geen alternatief leiderschap zich op het wereldtoneel aandiende.
Oekraïne, het Waterloo van de VS-NAVO
Dat veranderde met de oorlog in Oekraïne. Deze goed en lang door het Westen voorbereide oorlog deed bij menig niet-westerse regeringsleider de schellen van de ogen vallen. Natuurlijk, dit keer was niet de VS deze oorlog begonnen, maar Rusland met haar inval in februari 2022. Al wisten de meeste ingewijde diplomaten ook wel dat de VS er alles aan gedaan had om Rusland zover te krijgen. De sancties, beledigingen tot op het hoogste niveau, het aan de macht brengen van onversneden NAZI-sympathisanten, het bewapen en opbouwen van een Oekraïens leger, het sinds 2014 door Kiev laten terroriseren van het Russische volksdeel, betaalde zich eindelijk uit: Rusland hield zich niet langer in en schoot het Russische deel van Oekraïne te hulp. De missie was voor de strategen in Washington al half geslaagd. Nu nog Rusland economisch uitputten door de oorlog ‘zo lang als nodig is’ te laten duren.
Met de hoofden in de wolken
Dat de Amerikanen en daarmee haar Europese bondgenoten alle realiteitszin zijn verloren, blijkt wel uit recente uitspraken van de Democratische senator Richard Blumenthal: “Slechts 3% van ons nationale militaire budget hebben we Oekraïne in staat gesteld Ruslands militaire kracht te halveren. We hebben de NAVO verenigd, en de Chineze hun invasieplannen voor Taiwan doen heroverwegen. We hebben geholpen het geloof en vertrouwen in het Amerikaans leiderschap te herstellen – moreel en militair. Dit alles zonder dat wij één Amerikaanse militair hebben verloren.”
De Republikein Mitt Romney vindt de miljarden besteed aan deze oorlog “het best bestede defensiegeld ooit”. Hij prijst Oekraïne voor de “heroïsche strijd” en dat zonder “dat wij levens verliezen”. Het afbreken van Rusland acht Romney een goede zaak: “We ondermijnen en vernietigen de Russische strijdkrachten voor heel weinig geld.”
Alsof het Amerikaanse cynisme nog niet genoeg is stelde Republikeins leider in de Senaat dat hij regelmatig de vraag hoort “of we dit wel moeten doen”. Zonder verlies van ook maar één Amerikaans leven “wordt het meeste geld dat wij spenderen gerelateerd aan Oekraïne besteed in de VS aan het leveren van wapens en het ontwikkelen van moderne wapens. Dus hierdoor hebben de mensen hier werk en maken we onze strijdkrachten beter voor de toekomst.”
De keizer zonder kleren
Met actueel 400.000 duizend Oekraïense doden als ‘efficiënte investering’ om Rusland te verzwakken, heeft de VS de wereld een totaal ander beeld laten zien. Zo zag de wereld hoe de VS vanwege haar streven om ook de komende eeuw de enige wereldmacht te blijven, tot het uiterste gaat. Maar ook heeft de slepende oorlog geleerd dat de VS en haar NAVO-partners, geen echte partij zijn voor de Russen. Ofschoon ook die zware verliezen hebben geleden, zijn het een fractie van die van Oekraïne. De Russen blijken in battle te kunnen leren van hun eerdere fouten. Ze blijken ook extreem gemotiveerd, want ze zien hun vaderland bedreigd. Dat is anders voor de Amerikanen. Geen man of vrouw is bereid zich voor deze oorlog op te offeren. Het blijft bij adviseurs en politici die op veilige afstand in Kiev in en uitlopen op de recepties van de marionet-president Zelensky. Het is volgens elke weldenkende Amerikaan ook niet hun oorlog, dat is iets voor Washington die hun jarenlange corruptieschandalen in dat land graag onder Amerikaanse controle houden.
De oorlog die de wereld herschikt
Het blokkeren en zelfs aan wapens voor Oekraïne te besteden Russische buitenlandse tegoeden, naar schatting zo’n €300 miljard, heeft de wereld wakker geschud. Zo doen ze dat in Washington als je ruzie met ze krijgt, dan ben je je tegoeden in dollars kwijt. De tot vóór de oorlog in Oekraïne slapende BRICS-landen werden gealarmeerd en initiatiefnemer Rusland, zette diplomatiek een tandje bij.
Voor de belangrijkste leden van het verbond zoals China en Brazilië was het duidelijk: we moeten nu handelen en zorgen dat wij van die Amerikaanse dollar afkomen voor onze onderlinge handel.
Voor het oog van de wereld begonnen steeds meer landen afstand te nemen van de VS en zich aan te melden voor een lidmaatschap van BRICS. Ook de door het Westen gedomineerde instituten als de Wereldbank, IMF, WHO, VN, Internationaal Strafhof in Den Haag zien hun aanzien in de niet-westerse wereld dalen. Vooral het Strafhof blijkt een instrument om niet-westerse landen en hun leiders aan te pakken. Amerikaanse en Engelse leiders zoals Bush jr. en Blair, die honderdduizenden Irakezen de dood in joegen, zullen niet voor het Haagse hekje komen. Dat is voorbehouden aan Afrikaanse leiders die de Westerse plundertochten op dat continent in de weg staan, of de leiders van Servië, ’toevallig’ een gematigde bondgenoot van Rusland.
Poetin als leider van de niet-Westerse wereld
De grootste daad van zelfoverschatting en partijdigheid kwam toen het Hof een arrestatiebevel voor president Poetin uitvaardigde. Het hinderde hem naar Zuid-Afrika te vliegen waar de BRICS-landen onlangs bijeenkwamen. Zijn minister van Buitenlandse Zaken, Sergei Lavrov, was in persoon aanwezig. Poetin nam deel via beeldverbinding. Hij domineerde desalniettemin de bijeenkomst.
Rusland wordt vanaf januari 2024 voorzitter van BRICS. Wanneer BRICS uitbreidt van zijn huidige vijf leden naar zes, wordt Vladimir Poetin het hoofd van BRICS. En wanneer BRICS volgende zomer opnieuw bijeenkomt en ze het hebben over de toetreding van tien landen, zal Vladimir Poetin nog steeds het hoofd van BRICS zijn.
Niet alleen de Westerse diplomatie heeft geblunderd, ook haar militaire prestaties blijken minder indrukwekkend dan de astronomische budgetten die eraan worden besteed.
“Hoe kun je 900 miljard dollar per jaar uitgeven en zeggen dat we niet kunnen vechten en zegevieren in een landoorlog in Europa tegen het Russische leger dat 68 miljard dollar per jaar uitgeeft? Omdat ons systeem kapot is”, zegt militair expert en oud-Amerikaans wapeninspecteur Scott Ritter in een recent artikel.
Volgens Ritter heeft Oekraïne alles veranderd. “Vóór Oekraïne was Amerika nummer één, althans in de perceptie. Na Oekraïne is Amerika economisch nummer twee, militair nummer drie, en dit is een realiteit die de wereld accepteert.”
Europese politiek in coma
Ondertussen loopt Europa hijgend achter de VS aan, samen afdrijvend van de rest van de wereld. Ze laat haar eigen belangen schaden, haar bevolkingen in groot gevaar brengen door een roekeloze vriend en kan niet genoeg krijgen van handen schudden met de beste presidentiële acteur uit de recente geschiedenis: Volodymyr Zelensky.
Wanneer zal Europa begrijpen dat de VS haar ten gronde richt? Of zoals Scott Ritter het stelt: “Wanneer zal Europa beseffen dat de NAVO een valse profeet is? Wanneer zal Europa beseffen dat het geld dat Europese landen in de NAVO stoppen weggegooid geld is? Wanneer zal Europa beseffen dat het in plaats van oorlog te voeren, vrede moeten nastreven?”
Het is tijd voor Europa om wakker te worden. Want als Europa dat niet doet, als wij Europeanen blijven geloven in de mythe van de Amerikaanse hegemonie, de mythe van de Amerikaanse suprematie – een mythe die louter bestaat in de hoofden van Amerikaanse politici, zal het ‘oude continent’ haar resterende relevantie in de wereld verliezen.
Europa moet nu beslissen: Wil Europa verder met de VS zich vervreemden van de rest van de wereld, de landen die ons soms nu al economisch overvleugelen, of gaat Europa een eigen koers varen waarbij zij met slimme diplomatie en evenwichtige handelsrelaties balanceert tussen verschuivende geopolitieke tektonische platen China, Rusland en de VS. Onze culturele banden met de VS zullen stand houden, maar onze dociele houding naar haar oorlogszuchtige ambities moet een keer een einde nemen.
Onze zogenaamde steun aan Oekraïne betekent leegroof, overname en vernietiging van het land en haar bevolking. We moeten Oekraïne zeker steunen, maar dan met snelle vrede en gezonde verhoudingen met Rusland.
