Immigratie: we moeten het er over hebben

80

Sinds de Coronatijd lijkt de wereld in verwarring en in een hoge mate van polarisatie. Er heerst internationale chaos. Dat veel hiervan al lang geleden in de planning stond blijkt wel uit talrijke documenten, verklaringen en uitspraken van vrijwel alle Westerse leiders. Daarbij gaven zij aan dat na Covid de wereld niet meer dezelfde zou zijn. Zo zou Nederland na Covid niet meer het oude Nederland zijn, wist toenmalig premier Rutte te ‘voorspellen’.

Een van de onderwerpen die de gemoederen, in vrijwel alle Westerse landen, bezighoudt is de aanhoudende immigratie. Een onderwerp dat vanuit veel gezichtspunten besproken kan worden.

Immigratieplannen van de VN en de EU

In elk geval is er sprake van een beoogde immigratie blijkende uit documenten van de Verenigde Naties uit het jaar 2000, onder de titel ‘Replacement Migration‘ en de nota uit 2009 van het Europese Parlement. Beide documenten bepleiten grootschalige immigratie, waarbij de Europese nota spreekt over overwegend uit Islamitische landen.

In het VN-rapport getiteld ‘Vervangingsmigratie’ staat als inleiding:
“Europa bestaat vandaag (2000, red.) uit 47 landen en gebieden. De gecombineerde bevolking van deze 47 landen bedroeg 728 miljoen in 1995. Het totale vruchtbaarheidscijfer in Europa schommelde in de jaren 1950 en begin jaren 1960 op een niveau van iets minder dan 2,6 geboortes per vrouw, maar ging daarna gestaag omlaag, waardoor het in 1990-1995 was gedaald tot 1,57 geboortes per vrouw. De levensverwachting bij de geboorte vertoonde tot voor kort een ongelijkmatige groei, van 66,2 jaar in 1950-1955 tot 73,0 jaar in 1985-1995. Vervolgens daalde de levensverwachting tot 72,6 jaar in 1990-1995 – een trend die de sterke verslechtering van de sterftecijfers in Oost-Europa weerspiegelt, met name in Rusland en Oekraïne. Het aandeel van de bevolking dat 65 jaar of ouder is, is gestegen van 8,2% in 1950 tot 13,9% in 1995. De potentiële ondersteuningsratio is gedaald van 8,0 in 1950 tot 4,8 in 1995.”

In 2009 nam het Europees parlement een resolutie aan waarin zij pleit voor immigratie als antwoord op de verwachte krimp in de Unie. Daarbij erkent zij dat slecht georganiseerde immigratie, feitelijk de huidige situatie, “de sociale cohesie van de ontvangende landen kan verstoren, maar ook nadelig is voor de landen van vertrek en de immigranten zelf.”
Dat laatste is zeker juist, omdat Europa de jonge voor arbeid en opleiding beschikbare bevolking wegtrekt daar waar ze nodig zijn voor de economie van de landen van vertrek. De Unie denkt daarmee aan haar eigen economie, maar laat de toch al talmende Afrikaanse economieën doodbloeden. Ondanks dat krijgen velen nog een warm gevoel bij de gedachte dat deze grootschalige vorm van immigratie een vorm van hulp is. In deze twee documenten is geen sprake van opvang van vluchtelingen, maar van migratie, vervangende immigratie zoals de titel van de VN-notitie luidt.

ZONE21 heeft al veel over dit onderwerp geschreven. Via deze link heeft u een overzicht van de gepubliceerde artikelen.

We kunnen de problemen niet blijven wegredeneren

Er zijn meer factoren die zorgen voor een aanhoudende stroom van asielzoekers. Het is niet alleen de beoogde compensatie voor de vergrijzing en ook de behoefte aan arbeidskrachten is een belangrijke drijvende factor. Een deel van de immigratie bestaat uit gezinshereniging en hier studerende buitenlandse studenten. En wat te denken van de landen van oorsprong van veel van de immigranten: Syrië, Afghanistan, Irak, Somalië en recentelijk uit Gaza? Het zijn vrijwel zonder uitzondering landen waar het Westen, in wisselende coalities, maar altijd mét de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk, hun destabiliserende oorlogen voeren. Dat geldt ook voor Oekraïne waar sprake is van een door de VS en het VK decennia lang uitgelokte oorlog.

Door een combinatie van oorzaken is de grens tussen vluchteling en immigrant vaag. En daar begint dan ook de inmiddels ontspoorde discussie. Voorstanders van immigratie zien de meeste immigranten als vluchteling, mensen op zoek naar veiligheid, weg uit oorlog en vervolging, de definitie vaak oprekkend naar ‘economisch vluchteling’ of ‘klimaatvluchteling’. Tegenstanders zien de meeste immigranten als ‘gelukszoekers’.

Ongeacht welke status nieuwkomers hebben, er kleeft een aantal onmiskenbare en te vaak genegeerde problemen aan.

• De aantallen zijn zo groot dat de IND de status niet binnen redelijke tijd kan vaststellen, soms zelfs langer dan een jaar nodig heeft;
• De onderbrenging door het COA in opvangcentra (AZC’s) verloopt chaotisch, mede door gebrek aan onderkomens, nu toch al meer dan 300, en ondanks de 6.000 medewerkers;
• De huisvesting van statushouders, de toegelaten immigranten, verloopt moeizaam door een structureel tekort aan woningen, waarbij ook veel Nederlanders soms 10 jaar of langer op een geschikte huurwoningen moeten wachten;
• Veel immigranten hebben een geloofsopvatting die op gespannen voet staat met wat je Westerse waarden zou kunnen noemen: gelijkheid van man en vrouw, acceptatie van andere vormen van seksualiteit en samenleven, scheiding van kerk en staat;
• De tolerantie jegens homoseksualiteit en genderkeuze is bij veel immigranten laag of geheel afwezig; ook de vaak diepgewortelde haat jegens Joodse medeburgers is niet te ontkennen. De emigratie van Lenny Kuhr naar het in oorlog zijnde Israel omdat zij zich daar veiliger voelt dan in Nederland, is een veeg signaal.
• In de praktijk blijkt integratie tegen te vallen en plaats te hebben gemaakt voor blijvende segregatie en samenklonting van gelijke culturen in herkenbare ‘allochtone’ wijken;
• Het opleidingsniveau, mede veroorzaakt door afwezigheid van de noodzakelijke kennis van de Nederlandse taal, is laag en sluit amper aan op het curriculum van een reguliere Nederlandse school; hierdoor ontstaan grote problemen bij gezamenlijk onderwijs aan autochtone en allochtone leerlingen;
• Veel toegelaten immigranten, statushouders, blijven lang zonder werk, vaak door gebrekkige kennis van de Nederlandse taal of passende opleiding;
• Overlast en geweld, het zijn de moeilijkst bespreekbare onderwerpen, weggedrukt door voorstanders van immigratie, sterk belicht door tegenstanders.

Om politieke redenen wil de politie geen grote ruchtbaarheid aan criminaliteit en geweld van een deel van de immigranten geven, bang voor stigmatisering en schending van de politieke agenda’s uit Den Haag.
Soms laat een politiecommissaris wat los. Zo steekt de hoogste baas van de Berlijnse politie Barbara Slowik haar onvrede niet langer onder stoelen of banken. In de onderstaande documentaire van de omroep RBB zegt zij: “Ik denk wel dat er een grens is bereikt in termen van belastbaarheid.”

Ook het lang verzwegen feit wordt nu door Slowik bevestigd: misdrijven worden overwegend door niet-Duitsers gepleegd. Haar kantoor is gevestigd in een zijvleugel van het in 2008 stilgelegde vliegveld Tempelhof. Dagelijks kijkt zij uit op het groeiende containerdorp voor immigranten op het vliegveld.
Hierbij moet worden aangetekend dat ‘overwegend niet-Duitsers’ ook, en misschien wel vooral jongeren van allochtone afkomst betreft die in Duitsland geboren zijn. Het geweld is dus zeker niet uitsluitend een nieuwe immigranten toe te schrijven.

Waarom geweld te vaak verbonden is aan immigranten

Er zijn verschillende verklaringen te geven voor dit geweld. Wie een land in oorlog en geweld achterlaat komt mentaal niet ongeschonden aan in een nieuw land. Frustraties over lange wachttijden voordat bekend is of iemand wordt toegelaten is zeker een andere oorzaak. Maar ook de mengeling van meestal jonge mannen met verschillende nationaliteiten zorgt voor onderlinge spanningen. Wat zou er gebeuren als je 300 blanke Nederlandse of Deense jongeren zonder werk of uitzicht op een toekomst in een gebouw bijeen brengt?

Dat gezegd hebbende, is het aantal berichten en beelden in de media van geweld tegen vaak Nederlandse burgers, tegen politie of buschauffeurs zo talrijk, dat we hier echt een probleem hebben. Het maakt omwonenden van een AZC begrijpelijk bang, ook al zijn er AZC-locaties waar de ervaringen in en met de buurt goed zijn. Veel hangt samen met de status van de immigranten en hun samenstelling (dezelfde nationaliteit, verschillende leeftijd of gezinnen).

De IND wijst op het hoge aantal afgewezen immigranten, tot boven de 40%. Dat mag voor de tegenstanders van immigratie klinken als een indicatie van streng asielbeleid, maar in de praktijk gaat maar een klein percentage van de afgewezenen terug naar het land van herkomst of naar een andere EU-land. De meesten blijven in Nederland, veelal zonder inkomen of huisvesting. Hoe komen deze mensen dan toch aan geld en verzorging? De les is, wie eenmaal over de grens is, zal vrijwel zeker niet meer weggaan.
(Alle cijfers vindt u in dit rapport van de Eerste Kamer.)

Papier is geduldig, luidt het gezegde. De cijfers schetsen een genuanceerd beeld, de praktijk is echter weerbarstig. De recente protesten in diverse dorpen en steden laten zien dat het draagvlak voor opvang van asielzoekers bij velen weg is. Het asielsysteem kraakt in haar voegen en is duidelijk niet meer in staat de omvangrijke immigratie op behoorlijke wijze af te wikkelen. In de Berlijnse krant Berliner Zeitung zegt men al onomwonden dat de integratie van eerdere immigranten heeft gefaald. Zoals eerder gesteld, niet integratie, maar segregatie voert de boventoon; gescheiden werelden, talen, culturen en religies. En wellicht ernstiger: verschillende botsende waardenstelsels.

B-Z: “Ook aan de kant van veel migranten ontbrak het vanaf het begin de wil tot integratie, wat niet alleen een breng-, maar ook een haalschuld is. Zelfs na tientallen jaren hier spreken veel mensen nog steeds geen of slechts gebroken Duits. Hoe kan dat? Hoe kun je zo weinig interesse hebben in een samenleving waarin je leeft? Tegelijkertijd moet men zich afvragen waarom de Duitse politiek hier niet consequenter heeft ingegrepen.”

De krant schrijft verder: “Het helpt niet om culturele verschillen weg te redeneren. Wie uit patriarchale samenlevingen komt, waar vrouwenrechten, vrijheid van godsdienst of pluralisme van meningsuiting nauwelijks bestaan, brengt deze stempel met zich mee. Dit is niet moreel te veroordelen of een verrassing. Als er antisemitische demonstraties op Duitse straten plaatsvinden, wanneer meisjes een hoofddoek moeten dragen, wanneer leraren rapporteren over parallelle samenlevingen, dan is dat het resultaat van een beleid dat te lang heeft weggekeken.”

Wynia’s Week schrijft: “De – linkse – Amerikaanse wetenschapper Robert Putnam stelde eind vorige eeuw al vast wat iedereen die zijn ogen open houdt ook zelf kan bedenken: mensen kruipen in hun schulp naarmate de samenleving diverser wordt. Etnische, religieuze en soortgelijke verschillen ondermijnen de vertrouwensbasis.”

Is Nederland het beste land voor immigranten?

Volgens MIPEX 2025 (Migrant Integration Policy Index) scoren de volgende landen het hoogst op het totaalplaatje van integratiebeleid:

1. Zweden (79/100) – Leidt vooral op het gebied van permanente verblijfstitels en toegang tot nationaliteit, wat cruciaal is voor vluchtelingen.
2. Canada (78/100) – Heeft een zeer sterk systeem voor economische migranten door zijn puntenstelsel en duidelijke paden naar burgerschap.
3. Duitsland (77/100) – Staat bovenaan qua arbeidsmarktmobiliteit, wat betekent dat economische migranten hier relatief snel toegang krijgen tot de arbeidsmarkt.
4. Nederland (72/100) – Een sterke speler, maar met een iets lagere score dan de top drie, voornamelijk door strengere eisen rondom integratietests en naturalisatie.
5. Noorwegen (71/100) – Sterk op het gebied van permanente verblijfstitels voor vluchtelingen.

Nederland ligt in de top 5, maar Zweden is over het algemeen gunstiger voor vluchtelingen, terwijl Duitsland en Canada vaak betere voorwaarden bieden voor economische migranten.

De “gunstigheid” is ook afhankelijk van persoonlijke omstandigheden:

• Zoek je een land met de laagste drempels voor naturalisatie? Dan scoren Zweden en Canada hoger.
• Zoek je een land waar je snel aan het werk kunt zonder lange wachttijden? Dan is Duitsland momenteel de beste optie in Europa.
• Zoek je een land met een sterke economie en veel Engelstalige werkplekken, maar accepteer je strengere inburgeringseisen? Dan is Nederland de beste keuze.

Is vol ook vol?

Tegenstanders van grootschalige immigratie stellen dan Nederland vol is. Ofschoon ons land zeer dichtbevolkt is, is ‘vol’ een relatief begrip. Maar er zijn wel degelijke afgeleide indicatoren die iets zeggen over een andere invulling van het begrip ‘vol’, namelijk maatschappelijke draagkracht.

We moeten in dat licht constateren dat:

• In de grote steden meer dan 50% van de inwoners een niet-Nederlandse afkomst heeft. Hierdoor verandert het winkelaanbod, de onderlinge verbindingen en samenhang, het thuisgevoel van de autochtone bevolking (die vaak vertrekt).
• Immigratie komt niet alleen met andere normen en waarden, maar ook met een religie die te vaak strijdig is met de Westerse basiswaarden zoals gelijkheid van man en vrouw, keuze in seksualiteit (homohuwelijk) en scheiding van kerk en staat.
• Veel immigranten uit oorlogslanden (waar het Westen vaak de bron van oorlog is) komen ook met politieke strijd naar Europa, waardoor ook politieke en maatschappelijke spanningen ontstaan.
• Oude Amerikaanse ervaringen leren dat als het aandeel nieuwkomers in een bepaalde buurt de 7% van de bevolking in die buurt overschrijdt, er sociale spanningen optreden.
• Waar ooit een centrale opvang in Ter Apel volstond, moeten nu hotels, vakantieparken, gesloten scholen en zelfs voormalige gemeentehuizen dienen om de instroom te kunnen onderbrengen. Er zijn nu al meer dan 300 van zulke locaties.
• Er is een chronisch tekort aan betaalbare huisvesting. In Nederland geborenen moeten vaak al meer dan 10 jaar wachten op een woning of genoegen nemen met een kamer of bij de ouders blijven wonen. Uitstel van een eventuele kinderwens is dan onvermijdelijk.
• Het onderwijs kreunt en steunt. Met grote aantallen leerlingen die een beperkte voorkennis hebben of moeite hebben met de Nederlandse taal kan het niet anders dan dat het niveau van het onderwijs onder druk staat.

Vol is een relatief begrip, zoals gezegd. Maar de belastbaarheid van de Nederlandse samenleving nadert haar grenzen of is op een aantal punten al overschreden.
Toch houdt de instroom onverminderd aan. De roep om een immigratiestop is dan ook begrijpelijk. Maar ook zonder immigratiestop zal de verhouding autochtoon vs. allochtoon snel verder scheefgroeien. De autochtone Nederlandse bevolking neemt in absolute zin al jaren af. Het aantal kinderen in allochtone gezinnen is vooralsnog hoog. Dan hebben we het nog niet over gezinshereniging, en grote factor in de immigratie en de bevolkingssamenstelling.

Geloof als splijtzwam

Veel immigranten komen uit Islamitische landen. Met nu meer dan 450 moskeeën in Nederland in combinatie met toenemende belangstelling voor Christelijke geloofsuitingen, lijkt religie weer een rol te gaan spelen als conflictstof. Volgens het CBS zou nu 5,6% van de inwoners zich als Islamitisch beschouwen, tegen 13,2% Protestant en 18,2% Rooms-Katholiek. Dat klinkt geruststellend, Maar veel mensen beleven dat toch anders.

De ontwikkeling van de Islam in Nederland boezemt veel mensen angst in voor een verdere groei van een niet-Westers geloof dat ook in haar basiswaarden vaak conflicteert met bepaalde Westerse kernwaarden als scheiding van kerk en staat. Dat betekent dat bij het innemen van politieke posities door Moslims, ook de religie in de politieke keuzes terugkomt. Een weliswaar niet onbekend fenomeen in de Nederlandse politiek, maar nu met een voor velen duidelijk ander waardenstelsel. Veel grote Britse steden kennen al Islamitische burgemeesters en dito gemeenteraad.
In het Britse Rotherham legde de Islamitische burgemeester de eed af op de Koran, uitgerekend in een stad waar jarenlang Pakistaanse gangs verantwoordelijk waren (en nog zijn) voor grote aantallen verkrachtingen van mogelijk vele tienduizenden (sommigen spreken van 250.000) gevallen over een periode van 13 jaar. 222 daders, een klein deel van het aantal daders, kon worden veroordeeld.
Hierdoor veranderen steden voor de autochtone bevolking onherkenbaar.

Nogmaals ‘vol’ is een betrekkelijk begrip. Maar moet een bevolking in amper twee generaties accepteren dat haar leefomgeving, haar thuisgevoel of gevoel van veiligheid, zo snel verandert? Mag een staande cultuur zich beschermen tegen dominante veranderende invloeden? Moet de bevolking blijven toekijken hoe vaak in meerderheid allochtone jongeren zich misdragen, denk aan racewedstrijden in een woonbuurt of andere incidenten in steden als Rotterdam, onrust in Amsterdam-West, rellen in Scheveningen of op de stranden in Zandvoort? Het behoeft geen betoog dat op de social media dagelijks dit soort berichten te vinden zijn, ook al zit er ook veel herhaling in dit type berichten.

Vol is op één punt niet relatief: de fysieke ruimte. De excessieve ruimteclaims die de overheid legt met de meer dan 300 datacentrales (ruimte, energie en water), parken van windturbines en zonnevelden, de militaire oefengebieden, de alsmaar uitdijende steden en dorpen en voor de wolf noodzakelijke ‘natuur’, maken dat Nederland meer ruimte nodig heeft dan beschikbaar is. Een miljoen ‘nieuwe Nederlanders’ (sinds 2017) moeten ergens wonen, gezondheidszorg ontvangen, opgeleid worden, werk vinden of sociale hulp krijgen.

De Haagse werkelijkheid

Er is een gapende kloof tussen de Haagse werkelijkheid van de cijfers van het CBS of CPB en hoe veel Nederlanders hun land momenteel ervaren. En bedenk, onder Nederlands mag je ook verstaan Nederlanders met een allochtone achtergrond die hier al lang wonen en een bestaan hebben opgebouwd. Velen van hen zijn net zo kritisch op deze aanhoudende immigratie als de ‘boze blanke Nederlander’.

De Haagse staande politiek doet kritiek op immigratie af als ‘racistisch’ of ‘extreemrechts’. De herhaalde valse aanvallen op Lidewij de Vos van Forum voor Democratie, die de grieven van velen in de Tweede Kamer onder de aandacht brengt, tonen een vergiftigd politiek klimaat waarin oplossingen worden gefrustreerd en elk gesprek hierover onmogelijk wordt gemaakt.

Er zijn geen quick fix oplossingen, maar natuurlijk kan beleid worden bijgesteld. Daarover moet het gesprek gaan.
Vooral over de achterliggende oorzaken zoals het op eigen voordeel gerichte beleid door het voeren van oorlogen of het steunen van autoritaire regiems die ons goedkoop toegang tot de bodemschatten van hun land toestaan.

Los van alle noodzakelijke aanpassingen in wet- en regelgeving moeten we de basisoorzaken wegnemen:

• Geef de landen van emigratie een eerlijke kans op de wereldmarkt; nu beschermt de EU haar eigen markt tegen ‘oneerlijke’ concurrentie;
• Zet je in voor beëindiging van oorlogen in die emigratielanden zoals Somalië, Iran, Syrië, Oekraïne, Gaza. Dat betekent een harde breuk met de huidige oorlogszuchtige imperialistische politiek van Nederland en de EU;
• Leidt mensen op in eigen land opdat zij hun eigen economie kunnen opbouwen; beroof die landen niet van hun jonge mensen die de toekomst van hun land moeten vormgeven. Dat is koloniaal gedrag in een nieuw jasje.
• Blijf van hun grondstoffen af of betaal eerlijke prijzen. Sta deze landen toe meerwaarde aan hun grondstoffen toe te voegen, waardoor waardevermeerdering, welvaart en werkgelegenheid kan ontstaan.

Al 500 jaar probeert het collectieve Westen, waaronder de Europese landen, hun welvaart en macht te behouden over de ruggen van landen in Afrika en het Midden-Oosten. En elke keer vinden wij ethische gronden voor dit gedrag. Zo hielpen wij onze koloniën met onderwijs en de aanleg van infrastructuur. Dat mag zo zijn, maar ondertussen plunderden wij die landen en buitten wij hun bevolking uit.
Dat is nu niet anders. Onder het mom van humaan handelen om mensen in Nederland een ‘betere’ toekomst te geven, ontdoen we de landen van oorsprong van hun noodzakelijke arbeidspotentieel. En uiteraard spelen er vaak ook nog andere belangen.

Opvang van vluchtelingen, zeker uit landen waar Nederland door de VS gevoerde oorlogen ondersteunt, is een morele plicht. Dat geldt zeker voor Oekraïne, waar Nederland onder valse voorwendselen accepteert dat een land haar jonge populatie opoffert op het slagveld of als vluchteling om in Nederland de postpakketjes rond te brengen. Ondertussen verrijkt zich een Westerse industriële elite en een corrupte Oekraïense bovenklasse zich met de honderden miljarden steun.

Verpakt als humaan, is hier toch echt sprake van een cynische politiek die schade berokkent aan de oprechte bedoelingen die veel mensen hebben om anderen in nood te helpen. Deze dubbelheid moeten we onder ogen zien opdat we grip krijgen op de aanhoudende en omvangrijke immigratie.